Η ΕΔΕΚ ετοιμαζόταν να εκλέξει νέα ηγεσία.
Πριν, όμως, καν προχωρήσει η διαδικασία, κλήθηκε να απαντήσει σε ένα πολύ πιο θεμελιώδες ερώτημα:
Ποιος Θα αποφάσιζε ποιος ήταν ΕΔΕΚίτης;
Η παρέμβαση της Νεολαίας ΕΔΕΚ ανέβασε κατακόρυφα τους τόνους, υποστηρίζοντας ότι ο ενδεχόμενος αποκλεισμός της Σοφίας Χριστοδούλου για την προεδρία της ΕΔΕΚ δεν αφορούσε μόνο μία υποψηφιότητα, αλλά την αξιοπιστία των θεσμών του κόμματος.
Το επιχείρημα ήταν απλό και πολιτικά δύσκολο να αγνοηθεί: Αν η Σοφία Χριστοδούλου εκπροσωπούσε επί χρόνια την ΕΔΕΚ, συμμετείχε στις κομματικές διαδικασίες και της ανατέθηκαν επίσημες κομματικές ευθύνες, τότε πώς ήταν δυνατόν να αμφισβητείται η ιδιότητά της ως μέλους;
Αν, από την άλλη, δεν πληρούσε τις καταστατικές προϋποθέσεις, τότε η απόφαση έπρεπε να είναι απολύτως τεκμηριωμένη και να εφαρμοστεί με τον ίδιο τρόπο για όλους.
Γιατί η ΕΔΕΚ δεν μπορούσε να ξεκινήσει την προσπάθεια της επανεκκίνησής της με σκιές πάνω στη δημοκρατική διαδικασία. Και μάλιστα στην κατάσταση που ήταν το κόμμα τότε.
Η πρώτη μάχη της νέας ΕΔΕΚ δεν ήταν ποιος θα εκλεγόταν πρόεδρος. Ήταν αν όλοι όσοι δικαιούνταν θα μπορούσαν να είναι υποψήφιοι.
